Poezi nga Agim Desku

Posted on October 6, 2019

0


Poezi nga Agim Desku

 

SËRISH HESHTJA

Për të satën herë të shkrova
Sikur të ishe çlirimtarja ime
Edhe ashtu ma mban peng jetën

Të vërtetën askush nuk ka guxim ta thot
Vetëm Serembe e ka përjetuar në lëkurën e tij prej poeti

Çfarë t’i them jetës kur më pyet për kujtimet e saj
Edhe nëse do rikthehesha në fëmijëri
Jetën përrallore për të bukurën e saj
Nuk më lejojnë ata sy me aq zemër kur i pikturoja
Të harroj kaq lehtë

Heshtja nuk paska fund kurrë
As jeta më të s’paska kuptim
Dy anë të një bote plot dhembje
Për shpirtin fare s’bëhet fjalë për shërim

Mbrëmjet më janë bërë pikturë që s’harrohen
Aty kam vënë fytyrën tënde prej Mona Lize
Me emrin ma të bukur se vetë ajo
Në heroinë të therras e bërtas

Ku je çlirimtarja ime e betejave të lena në gjysmë fitoresh
Për të cilat beteja e di mirë sa herë kam vdekur
Në Promethe të lirisë më kalite të ngritëm edhe nga varri

Sa rëndë peshon heshtja jote në jetë
Më ngjanë në fuqinë e djajëve kur atdheun në dysh ma ndanë

E kanë humb fuqinë lutjet për të qenë uratë perëndish
Janë zënën në kohë të pa kohë korbiane
Fytyra prej zane mos po shndërrohet në diçka tjetër
A në Apokalips

Ndalo imzot stuhitë e heshtjes se marrë
Asnjërin nga ne të dy mos e fajëso me mëkat
Nëse duhet të përjetojmë ferrin
Unë ferr u bëfasha për tokë e qiell e heroinë

 

Ç’ BESË T’ KA FJALA

Më është thënë të besoj
I besova fjalës se shejtë
Dhe luleve kur çelin n’pranverë

Se një ditë të rritëm i lirë
Si fjala dhe lulja

Dhe eca betejave t’pafalshme
Për të jetue
Në njërën nga ëndërrat
E kohës se frikëshme

Të jesh njeri nga miqt e fjalës
Qenka larg ajo ditë
Një vit dritë na ndanë nga kënga
Për të bukurën e detit

Ferrin e demonëve
Po e përjetoj
Orë e çast
Më thoshte babai

Për t’u rikthyer sërish
N’guxim të shejtëve
Më duhet të shndërrohem
Në kalorës betejash
Për jetë a vdekje

Rugën Via Egnatia
Prapë e kaloj me fitoren e Pirros

S’kam mendue që në ëndrrën time
Takoj njeriun e fshirë nga faqja e dheut
Fuqia ime sot po matët me ngohtësinë e diellit

Betohem se peng i trëndafilit
Të Çamërisë dua të mbetëm

Askujt ma s’kam për t’i besue
Se përfunduan betejat
Për Shqipninë e Fishtës

Krejt bota ju falën
Tragjedive të Shekspirit
Unë s’kam kujt t’i shkruj
Për tragjedinë e Tivarit

Si t’i rrefehem diellit
Kur vargu ka vite që më rri
Diku i prangosur
Jo nga dashuria
Sa nga mëkatet e urrejtjes

Kjo botë sikur s’ka zot as kastriot
Dhe askush nuk vdes për askë

Nëse luftoni ndonjëherë për fjalën
Është shejtëri të dehem apo të bëhem rebël i besës
Ajo sa herë i ka denue shekujt pse nuk falen jetë
Nga jeta e mbretëreshës sime

Ç’besë t’ka fjala sa herë ik nga jeta
Kur atdheu të vetëvritet

Vallë përse more errësirën korbiane
Për të dëshmue natën e gjykimit të lirisë
Cilës liri m’i thua ti se po e jeton të lirë
Asaj që ia ke denue me vdekje dashnitë e zanave

Sonte po iku diku ku nuk ta shoh fytyrën prej Apokalipsi
Fuqinë e perëndive po e marr me vete si kujtim
Ashtu si dikur kur bëheshim dritë dielli.

 

ANNA E DIELLIT

-Shekullit tim të marrë që vrau në pabesi Anna e Michail

Poetët skanë zemër
Sepse e lenë në varg
Dhe vargjet na i morin
Bashkë me zemrën

Anna asnjë e drejtë tjetër
Nuk më ka mbetur për pos
Asaj më të shejtës
Hi zjarri jam bërë këto vite

E di se as kjo që them nuk më mjafton
Dhe lutjet e uratat nepër çdo varg t’i nisa
Përmes këtyre lisave dhe plisave të Shqipnisë
Ku u gjendem ballë përballë se ishe burrëneshë

Le të mësojnë shekujt sa shpejt paskan harrue besën shqiptarët
Se miku nderohet si Zot shtëpie
Ku e keni parë të vritet bre
U vrafshi për se gjalli dhe po i paguajmë mëkatët

Anna ti ik nëse të ikët nga unë
Unë po pres gotën e fundit nga Romeu
S’dua të qajë sepse lotët më çmenden një jetë pas pikturës me të mirë që pata krijue ndonjëherë në jetë

Dua të dehem dhe kështu befasisht
Nëse mund të fluturoj vërbërisht pas fluturave
Sepse sy nuk kam ma për ta pa se si ti Anna fluturon me shpejt se dallëndyshet

I kam edhe ca vargje për t’i vënë në librin “‘Heshtjet vrasin” dhe në ” Annatemë të pathënë”
Nëse s’të ikët më prit si burrëneshë
Ndoshta njeri nga ne sërish ringjallët në Promethe

Le të të bashkohet njëherë e përgjithmonë Shqipnia e Fishtës
Vetëm atëherë po e ngriti gotën e Romeut
Dh për ty Anna puthjen e fundit në buzët që kurrë s’ta fala si donzhuan

Lamtumirë Anna dhe Michail
Unë po vdes për Shqipni
Ti ik dhe mos vdis kurrë.

Posted in: POEZI