Poezi nga Vaso Papaj

Poezi nga Vaso Papaj

 

Gjashtë çunat e lagjes

Gjashtë çunat e lagjes një nga një u mblodhën
Te bar “Arragosta”, festë gjer në mëngjes.
Lumë u shkonin djersët, vallen kur e hodhën
Në mëngjes, nga gjashtë do mbeteshin veç pesë.

Këngë për syzezën, tërë natës ia thanë
“Të ndihmoftë Zoti!” një urim i dhanë.

Kur nga mesi i natës, me ta u bashkuan
Dashi me kitarë e Fredi me tastjerë,
gjashtë çunat e lagjes, vallen e rënduan.
Zjarr e flakë nën këmbë morën dhe një herë.

Këngë për syzezën, tërë natës kënduan.
“Zoti qoftë me ty!!” njëzëri i uruan.

E ia mbushën shokut, plot me rërë xhepin
E iu lutën natës, rrugët t’ia ndriçonte
I gjashti në mëngjes nisej me tragetin
Vallen e pesë shokëve kurrë mos ta harronte.

Këngë për sylarushin, tërë natës në festë.
Në mëngjes, nga gjashtë mbetën vetëm pesë.

 

Timo

Timo!
Ti u ktheve një ditë nga po ajo rrugë, mor djalë.
Në kurriz një trastë, plot ëndrra të fëmijërisë, rinisë.
E kur arrite tek trualli i babait, seç mbete pa fjalë.
Bashkë me çatinë kish rënë dhe porta e shtëpisë.

Timo!
Kishe aq mall për atë kohë kur nëna tundte djepin,
Aty mes shkëmbit, përroit, rrëzë malit, ndanë kishës,
Por djepa s’kish, as vajza s’kish t’u hidhje grepin,
Ndaj sytë i çoje ashtu kot, herë Qorres e herë Çikës.

Timo!
Me pantallon të shkurtër kaplove male n’atë moshë,
E burrë u ktheve, lëkurëregjur, sylarush e mjekërrzi.
Të ngrije, Timo, djepin tënd që kishte mbetur bosh.
Të puthje një buzëqeshje në mëngjes, të kishe një fëmijë.

Timo!
Dikur, këtu, babanë tënd të gjithë “grek” e kishin gjetur.
Po dhe atje ku shkove, nofkë të vunë: “shqiptari morracak”.
E vite rresht, pa ditur se kush ishe, rrugëve kishe mbetur,
Gjersa iu ktheve rrënjëve, këtu, tek toka jote plakë.

Timo!
Kërko, Timo, kërko një çupë si vetja! Dil nga pragu!
E gjeje dashurinë! Ky bregu Jon kërkon fëmijë.
Një zile shkolle të drithërohet, mos vdesësh nga meraku.
Është plakur Bregu, Timo, veç ti e bën të ri.

 

Ëndërr e brishtë

Shpesh ke ndjerë në veten time
Një boshllëk që të thërret.
Shkoji pranë që të më njohësh,
Nëse kam shpirt të vërtetë.
E ç’farë jam në fund të fundit!?
Jam një pikë në gjithësi.
Një ëndërr e brishtë e Zotit,
Në një trup, dhuratë e tj.
Sytë më kanë ngjyrën e qiellit.
E di mirë, një herë do t’vdesin.
Po një ditë prapë do rishfaqen,
Pafundsisht mbi ty do t’mbesin.

Fluturo, e mira ime!
Forca rrugës do të arrijë.
Për lirinë kij pretendime.
Është në rrugë dhe shpejt do t’vijë.
Mos u dridh si flutur nate.
Mos kërko dritë n’abazhur.
Aty afër po s’më pate,
Ajo dritë s’do t’ndizet kurrë.
Retë u ngrysën, shi do t’bjerë,
Befas pret diçka të ndodhë.
Krahë të qullura nga lotët,
M’i than era, mos u lodh.

Fluturo, e mira ime!
Fluturo pa dalë nga vetja!
Mos i shkul ca ëndërrime,
Janë si ujët kur të merr etja,
Këtu pranë teje, sa kam jetë,
Kurrë s’e kisha vënë re.
Më beso një të vertetë:
Universi jemi ne.

Advertisements

One thought on “Poezi nga Vaso Papaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s