JETËZ / Skicë nga Edmond Llaçi

JETËZ

 

Skicë nga Edmond Llaçi

Dielli ndodhej në çastin e kapërcimit të vijës së horizontit, midis qiellit dhe detit. Një pjesë nga rrezet e tij të fundit me shpejtësinë e shkeljes së butonit “i burgosa” në kutinë magjike dixhitale. Nuk kaloi shumë dhe kudo në të gjithë qytetin, si në një ekran të madh, përpara syrit tim, filluan te ndizeshin dritat kudo. Si në ato pjesët muzikore që ekzekutohen me orkestracione të mëdha, atë buzë mbrëmje harmonie, me logjikën e çastit, ndjeva se isha unë që po i ndizja ato. Atje tek po shkelja tastierat e pianofortës imagjinare dhe duke i dhënë çdo instrumentisti çastin e tij, dritat si në një pentagram pa kufizime vizash, filluan lojën e tyre muzikore. Një lojë që zgjati pak çaste, por tepër impresive. Me shkeljen e tastierës së fundit të pianofortës i dhashë dritë edhe ambientit ku unë ndodhesha. Ndjesia e atij çasti u shoqërua me atmosferën që u krijua nga ndriçimet e fshehta që ndodheshin në atë mbulesë masive gjethesh. Nuk e mora as edhe një herë inisiativën për të pyetur se si quhej ajo bimë interesante. Duke qeshur në brendësinë time, mendova se lojën e ekzistencës dhe mos egzistencës midis kopshtarit dhe asaj bime e luante po ajo. Ne çastet e lëvizjes së lirë të saj, kur kopshtari ja mohonte duke ia prerë ato me një gërshërë me doreza në ngjyrë të kuqe, ajo, me shpejtësi, në krahun tjetër, i kundërpërgjigjej duke nxjerë në jetë motrën e saj binjake. Nuk e di se sa do të ketë vazhduar ajo luftë. Besoj se kopshtari do të jetë dorëzuar i pari. Ai zëvendësimi i pafund i dha fund përpjekjeve të tij, deri sa e kuptoni se çfarë ndodhi. Ky çast i bukur ku unë po përpiqem ta shijoj. Nuk e mora vesh se sa zgjati ajo përhumbje . Në çastin që po fërkoja sytë, si për të parë më mirë, në distancën afro dy metra larg meje, nga një trung që dilte mbi sipërfaqen e tokës, ku dikur ai ishte pemë, një krahdegë po përpiqej të shpërthente. Ndjehej fort ajo lëvizje jetësore e saj. Duke marrë formë ngjitur me të, ndjehej tendenca e fuqishme për të krijuar jetën e vet. Ajo degë, ku, diku pak thellë sipërfaqes së tokës qe shkëputur nga trungu mëmë, përpiqej të kapte gravitetin. Nuk e kuptova se cili qe shkaku që u ngacmova nga ai fenomen. Ana grafike e tij mendova. Dritë-hija që qe krijuar në ato çaste. Edhe aq sa shfaqej mbi tokë ajo “mëma”, tregonte se kishte qenë një pemë e fuqishme. Arsyeja përse u pre?! Si Anteu forcën e saj ajo e kishte në tokë, në thellësi të saj. Bri trungut mëmë krahudegë po shfaqte haptasi fuqinë e tij. Në thellësi të shpirtit ndjeva një keqardhje të madhe sa mërmërita “Sa do të të duhet, o i mjerë, të tretesh për t’i dhënë vazhdimësinë krahut-degë?!.” Eh, u turbullova. M’u duk tepër e vështirë të zbërtheja kuptimin e vazhdimësisë. Pasi rrëkëlleva dy a tre gota me verë të bardhë, së bashku me turbullimin e krijuar në kokë, u çova e u drejtova për në shtëpi. Përplasja e parë, me të hyrë brenda, ishte me tim bir. “Fadher, ku ishe?” dëgjoj të më thotë ai, duke më parë drejt e në sy. Shkëlqimi i bukur i tyre më turbulloi. Nuk e di përse i u shmanga atij përballimi. Ndoshta po jetoja ndjesinë e momentit të jashtëm. “Akoma nuk po e kontrollon forcën që ka brenda vetes” mërmërita nëpër dhëmbë tek u përballova me gjuajtjen e grushtit të tij ne supin e krahut të majtë. ”Të atij krahu nga ai ende ushqehet e lulëzon” vazhdova mërmëritjen. “O Zot”- thashë me vete, pasi ajo goditje qe e përherëshme dhe qe kthyer në kënaqësi, “Po bëhet burrë” Duke lëvizur nëpër sallon “pa asnjë kuptim” për pjestarët e familjes, përballimi me time bijë, shtoi kënaqësinë turbulluese. I dhashë buzëqeshjen time deri në ngazëllim, pa i dhënë kohë se ç’ka po ndjeja në ato caste. Me peshqirin e madh hedhur krahëve, u nisa drejt dushit. E dashura ime, gruaja, tek më shihte në “formën” siç e mendonte ajo, përsëriti mërmërimën e saj të zakonshme që nuk i a vlen ta përmendësh. Mbaj mend që u futa në dush dhe nuk e di se sa qëndrova aty. Edhe momentin që u shtriva e mbaj mënd. Më tutje asgjë. Duhet të kem bërë gjumë të këndshëm.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s