Poëzie van Catharina Boer / Demer Uitgeverij – 2019

Poëzie van Catharina Boer
 
 
KINDERTEKENING
-voor Eric-
 
Hier ligt zij- verbleekt door het harde
daglicht, hemel eens geel, bloem groen,
vogel rood en groot zijn naam. Verloren
Paradijs van jaren vergeefs gewacht.
 
Wij reiken naar de onverschillige tijd,
waarin ons kind, tong uit de mond,
zich erboven kromt. Wijst: ‘kijk’.
 
Afwezig lacht, zijn blik verplaatst,
andere dingen vindt, het kind in hem
loslaat en tenslotte dit, het ongrijpbare.
 
Nu rakend aan vergaan,
koesteren, strelen wij een beeld
in ons hoofd. Hier, waar zij ligt.
 
 
MATROESJKA’S
-voor Carine
 
Zij bleef dezelfde in stem, gebaren
maar borg steeds meer in haar dat
mij niet zag. Ik die jaren herinnering
bewaarde waarin ik graag verdwaalde.
 
Mijn ‘winterkind’, want: net zo’n blos,
bloemen sierden rode muts en wanten
heeft nu haar kamer leeggehaald, keuze
gemaakt, zegt achteloos: die laat ik hier.
 
Verstilde meisjes, de buitenste lijkt vrouw
met onleesbaar veel gedachten. Ze verlaat
het huis, zo is het goed. Behoedzaam schuif
ik beeldjes in elkaar. Die kunnen wachten.
 
 
LOSLATEN
-voor Rianne
 
Het ging sneller dan ik dacht
of misschien hoopte, nadat verlies
eens diepe wonden achterliet:
ook jij wilde weg op je fiets.
 
‘Het is een feest mam en niet ver,
eerst die tunnel dan pas de weg.
De hele klas mag, dus ook ik kom,
wil niet gebracht want dat staat stom’.
 
Na een zwijgen, het pleit nog niet beslecht,
zegt ze: ‘zo leer ik dat verkeer nooit echt
enne… mam, dat is dan toch slecht’.
 
In mij scheurde iets, geen houvast even,
dan: ‘weet je mam, ik ben al bijna zeven’…
 
Lachend kusten wij onze tranen weg.
 
 
OP KAMERS
-voor Diana
 
Gesnoeid, klimplanten en rozen, ik
blad en bloei naar licht gericht,
koos jij spoedig eigen wegen
tussen avontuur en plicht.
 
Nieuwe steden, stemmen, kamers,
andere plannen, vreemde namen.
Waaraan hechtte jij je, bijna vrouw
met koffers vol onzekerheden?
 
Wat wisselen gedachten vlug,
straks resten ons weer de vragen.
Ik zie dat jij vooruit droomt,
maar ik droom terug?
 
Jij, die met sigaret kort opvlamt,
zich daarna in grijs zwijgen hult
vertrekt, zegt: ‘ik bel nog wel’…
 
Je nog even aan de nestrand klemt
-kort omziet- en eigenlijk ik ook.
De tijd mijn meisje, blijft een reis.
 
 
HET SLIJTEN
 
Van verdriet misschien
-ofschoon dat meestal niet-
meer gewone dingen slijten.
 
Zoals een kledingstuk,
een schoen, mat, stoep
of de rug van een oud boek.
 
Maar ook mijn tijd slijt eens
tot stede waarin niemand woont
meer dan herinnering: dode schelpen,
bewaard uit zich herhalende zee.
 
Red me dan van het verslijten,
in woord en beelden wil ik blijven,
ontmoet me eens in mijn zinnen.
 
Alsof ik nog fluister in de wind,
je omarm in slaande regen
dan, bij jou, steeds dichter
blijf ik.
 
Voltooid landschap
Catharina Boer
(Demer Uitgeverij 2019)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s