Poesie di Juljana Mehmeti

Poesie di Juljana Mehmeti
 
 
Sfumature di sentimenti …
 
Inseguo una luce cieca al tramonto
dispersa tra i crepuscoli nuvolosi ,
da qualche parte
tra l’immaginazione e la realtà
sul confine invisibile …,
della morte,
nella vita incatenata nel dolore,
nel riaffiorare
delle realtà nascoste …
 
Cerco di fermare le lancette dell’orologio
di avvolgere il filo del mondo
mistero senza ali questo tempo
che vola con me
in invisibili cieli …
illusione
sommerso nel mistero dell’oceano.
 
… E la luce taglia il nastro
nell’orizzonte lontano
tra gli spazi più estremi
in dolci riflessi
e come nel delirio
trasmette
sfumature di sentimenti …
 
 
 
Ngjyrosje ndjenje…
 
Ndjek një dritë të verbër në përëndim
ngatërruar muzgje resh,
diku
mes imagjinatës dhe së vërtetës
në kufirin e padukshëm…,
të vdekjes,
në jetën pranguar dhimbjesh
përjetim
i realiteteve të fshehta …
 
Kërkoj të ndal akrepat
fillin e botës të mbaj
enigmë pa krahë kjo kohë,
që me mua fluturon
qiejve të padukshëm…
Iluzion
zhytur misterit oqean.
 
… dhe drita pret shiritat
horizontit të largët
hapësirës më të fundit
refleksesh ëmbël
ashtu në delir
përcjell
ngjyrosje ndjenje…
 
 
 
Erranti…
 
Amavo quel dolce affondare nel tuo oceano quel lento tuffarsi
da qualche parte sotto un’onda
diretti verso una baia
fluttuanti sulla nostra barca
nel fruscio del vento
due remi in movimento
e un velo disperso all’orizzonte.
 
Amavo anche il silenzio
che parlava col tuo respiro vagante
tra gli universi inesplorati dei sensi
e gli aromi diffusi ovunque
mentre esploravo il cielo
e la luce nascosta dietro il sole
che illumina l’oscurità della notte
nel bagliore degli sguardi …
 
E noi,
vagabondi inseguiti
dalla nostra stessa fuga
nascosti oltre i cieli,
riapparsi in un bacio
nel destino, della stessa stella.
 
 
 
Endacakë…
 
E doja atë fundosje të ëmbël oqeanit tënd
atë kredhje të ngadaltë
diku poshtë një vale
avitur drejt një limani
e përkundur varkës tonë
shpurpuritjes erë;
dy rrema që vozitin
dhe një velë përhumbur në horizont.
 
E dashurova dhe heshtjen
që fliste frymarrjes tënde në udhëtim
universeve të pashkelura ndjesish
aromash përhapur profund
tek shëtisja qiellit
dhe dritën
fshehur pas diellit
e ndriçuar zbehtësisë së një nate
në vezullime sysh.
 
… dhe ne të dy
endacakë të përndjekur
arratisjes tonë
fshehur përtejqiejve,
vizatuar puthje
fatit të të njëjtit yll .
 
@Julja
 

One thought on “Poesie di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s