As I can’t compete with it, I just look at it (Daar kan ik niet tegenop dus kijk ik er tegenaan) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
As I can’t compete with it, I just look at it
(for his birthday)
 
You don’t have to donate words to poets
they have plenty of them
like water filled in buckets on shoulder blocks
to extinguish the inner fire of their unrestrained temperament
like wild horses
as I once saw them in the Camargue and later in the soul
of a nomadic poet who already felt from an early age
that he wouldn’t stay long in the same place and as a troubadour
like in old and past times
is travelling from village to village, city to city, and
lets countries gliding past
as sources of knowledge, prestige, a vocabulary not to be compared
with most of the people
only trusting their own house and fireplace
 
You shouldn’t present language to such poets,
idiom of knowledge gathered and experiences in every corner
of existence, wind directions
that let water flow to yonder side and in fluid
movements and sometimes with hitches and rapids
make wrong statements and then subsequently struggle with words
 
I give this poet a cake that large
that he can share it with everyone
who is standing next to him, with whom he happens to have a conversation
who he meets during all those journeys
short-term stays at airports and waiting rooms
and in addition a windmill
windmills of your dreams – from a country that extracted ground from the sea
and is almost immersed half under water-level
if dikes didn’t protect us, the dikes of safety and security.
 
 
 
Daar kan ik niet tegenop dus kijk ik er tegenaan
(voor zijn verjaardag)
 
Aan dichters moet je geen woorden schenken
die hebben ze volop
als water gevuld in emmers aan schouderblokken
om het innerlijk vuur te blussen van hun ongeremd temperament
als wilde paarden
zoals ik ze in de Camargue eens zag en later in de ziel
van een nomadendichter die van jongs af aan al voorvoelde
dat hij niet op dezelfde plaats zou blijven en als een troubadour
zoals in oude en voorbije tijden
nog steeds van dorp naar dorp, stad naar stad trekt en landen
aan zich voorbij laat glijden
bronnen van kennis, aanzien, woordenschat niet te vergelijken
met wie zoals de meesten
alleen zijn eigen huis en haard vertrouwt
Aan zulke dichters moet je niet de taal voorleggen
idioom van vergaarde kennis en ervaringen in alle uithoeken
van het bestaan de windrichtingen
die water laten stromen naar gindse zijde en in vloeiende
bewegingen en soms met haperingen en versnellingen
zich verspreken en dan verder worstelen met de woorden
Aan deze dichter schenk ik een taart zo groot dat hij
dat met iedereen
kan delen, met wie naast hem staat, met wie hij toevallig een gesprek
aanknoopt, wie hij tegen komt tijdens al die reizen
kortstondige verblijven op luchthavens en wachtkamers
en daarnaast een windmolen
windmolens van je dromen – uit een land dat grond onttrok aan de zee
en voor bijna de helft onder water ligt
als dijken ons niet zouden beschermen, de dijken van veiligheid en zekerheid.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s