VJESHTË COPA COPA / Poezi nga Petrit Sulaj

Poezi nga Petrit Sulaj

 

VJESHTË COPA COPA

Gjysma e parè vjeshtës kaloi duke bèrè udhè mbi mua,
e me xhaketë gjethe bliri, ma mbuloi zemrën,
sa xheloz xhupin që më vesh trupin, e bëri.

Gjysma e dytè e vjeshtës filloi,
kur ti ike mua pa mè marrè leje,
jam né ankth deri sa të kthehesh,
si një gjethe e lidhur fort me pemën
që ka frikë erën e dimrit,
mos e shkëput dhe e flak larg të kalbet e vetme.

Né fund të vjeshtës tani jam,
mendimet fillojnë të bien, gjethe lisi
kërkojnë një rrëzë trungu të mbështeten,
aty rrinë tè mekur, ty duke të pritur,
ndërkohë qè fjalët kanë rënë me kohë,
të gjitha si fletë fiku,
era i ka fshirè, flakur në lumë,
e tashmë né mos tjetèr.
janë bërë ushqim në detë për peshqit.

Kam besim te trungjet, pres me durim pranverën.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s