Leoní / Nga: Flutura Açka

Leoní

Hapësira rreth saj është në pik’ të heshtjes, nëpër holl ka ende drita që lodhen të ndriçojnë skutat e zbrazëta të dhomave të zbrazura të këtij pavijoni të zbrazur. Zhveshur nga gjithçkaja, veç qelqeve hermetikë të dritareve dhe pareteve të rrëshqitshme të dyerve. Dhe vetmisë. Është dita e fundit e punës, turni i fundit i kujdesit, minutat e fundit si infermiere këtu. Leoní po e kthen në zgafellë dollapin e saj, një kolege tjetër do ta mbushë nga nesër e tutje, e specializuar të kujdeset për plagë e dhimbje në të tjera zona të anatomisë njerëzore. Ka dëgjuar se ky xhepth i spitalit do të kthehet në sektor shërbimesh, do të ngrihet edhe një skenëz ku do të jepen komedi – buzëqeshja i shëron më shpejt fëmijët, ka dëgjuar aty. Tërheq sendurinat e fundit, do t’i vendosë nga nesër në një tjetër dollap në spitalin e ri përballë. Deri tani ky ka qenë pavijoni i Onkologjisë, nga nesër përballë do të jetë spitali i ri Onkologjisë, i ndërtuar kohët e fundit. Vetëm për fëmijë. Aty, një nga tre pafajësi që i kalojnë ato flegra, thonë lamtumirë. Përjetë. Ka dëgjuar mjekët, e thonë statistikat, e di edhe ajo vetë si infermiere. Spitali i ri është më i miri në vend, aty do të mblidhen profesionistët, të gjithë bashkë me gjithë dijet e tyre për ta përmbysur këtë tirani që po ve me nxitim jetëvdekja. Por Leoní e di, bashkë me dijet, do të dendësohet edhe dhimbja, humbja do të duket më e shpeshtë, denduria e ikjeve edhe më e papërballueshme.
Një çast syri i mbet diku mes sendurinave që po mbledh, një stilolaps i kuq, ende i mbështjellë me plastikën e tejdukshme, si për ta ruajtur nga rrëmuja e ditëve të saj aty. Kujtohet dhe mbështetet një çast që të lërë vend në paqen e saj për atë që sapo sheh në kinemanë e kujtesës. Portreti i tij i bukur, buzëqeshja e ëmbël, sumbëllejnë në vakësirën e hapësirës. Ai ishte më i madhi mes fëmijëve që ajo ka takuar në këtë pavijon, ai fëmija-burrë që ende nuk i kishte mbushur të tetëmbëdhjetat. Edhe pse në pak ditë kaloi dy operacione të rënda, ajo nuk e pa të ankohej. Kur ajo hynte, ai përpiqej të hidhte çarçafin e bardhë të mbulonte burrërinë e tij të parakohshme, edhe mjekrën e kishte lënë, siç i kishte thënë asaj, që t’i shtynte ata, mjekë e infermierë, ta kalonin te spitali i të rriturve. Donte ai, por jo protokolli, shkresat. “Pse kërkon të rritesh me zor?” i thoshte ndonjëherë e ëma. Dhe ai mblidhte supet. Sepse nuk donte të ikte fëmijë.
Ku ishte ai tani, në atë thyesën e shërimit dhe të largimit? I mjaftonte një klik në kompjuterin e spitalit dhe e mësonte, por ah, për fat kompjuterat ishin bartur, bashkë me shënimet e përshkrimet epikrizash e procedura mjekimi. Kishte qenë një paradite në turnin e saj kur nga dhoma e tij kishte dëgjuar të vinte një muzikë e çuditshme. Kishte hyrë dhe e kishte pyetur me buzëqeshje se ç’lloj muzike qe ajo. “Dëgjoje,” i kishte thënë ai, “dëgjoje me kujdes”, dhe pas disa çastesh ia kishte përkthyer:

“Fërfëlloi fëllanza n’ujë,
fëllanza-fëllanza fëllanza-fëllanza,
dil prej ujit o mos dalsh kurrë,
fëllanza-fëllanza fëllanza-fëllanza…

E dëgjon. Shih, ti kujton se ‘Glory box’ apo ‘Wash my soul’ apo ‘Mend’ a kushedi se çfarë, janë këngët më erotiket që ke dëgjuar. Sikur të kuptoje shqip, do ta kuptoje se çfarë këngë erotike është kjo. Është kënga e zogut që edhe emrin ia bëjnë më erotik se ç’e ka. Janë këngë të një vendi ku këngën dhe vallet lindin në trupin tënd bashkë me ty.”
“Ah, por unë dua të shkoj atje!”, kishte klithur ajo. Pastaj ai i kishte folur për atë vendin e tij, për njërin nga atdhetë e tij dhe i kishte premtuar se kur të dilte nga spitali, do ta ftonte atje dhe do t’ia prezantonte bukuritë që ai vetë kishte patur fatin t’i shihte para saj. Ajo kishte hedhur sytë nga gruaja përbri, e cila, si të gjitha nënat e trembura, kishte filluar të qëndiste trishtim me të gjitha nuancat që ato flegra spitalesh e klinikash ofronin. Tjetra kishte qeshur lehtë, dhe kishte thëne: “Po, eja Leoní, rri te apartamenti ynë në Tiranë”.
Por Leoní kishte ndier therën që e kishte prekur diku në thellimat e saj, kishte kujtuar konsultën me mjekun e pavijonit, që të kujdeseshin për këtë djalë të ri, pasi ai po shkonte nëpër fije të perit, dhe megjithëse ata po përpiqeshin ta lokalizonin, Hidra e tij ishte ndër më të beftat mes monstrave që njihnin ata, madje ishte hera e parë që e shihnin të kalonte pragun e atij pavijoni. Dhe përtej profesionit, atyre kontratave që firmosnin për të mos e përjetuar aq emocionalisht dhimbjet e pacientëve – sepse duhet të shërbenin, të ndihmonin të kuronin trupin, sepse kështu ua kuronin edhe shpirtin – ajo kthehej shpesh e më shpesh në dhomën e tij, dhe çdo herë ai kishte një histori të re për të rrëfyer, një këngë të re për t’ia luajtur muzikën.
Ditë më vonë, kur mjekët vendosën ta shpallin të shëruar, ajo vajti të përshëndetej me djaloshin e dhomës nr. 5, kur të vinte në mbrëmje ai nuk do të ishte më aty. “Leoní, kjo është për ty,” i tha ai pas falenderimit, mbase të mijtë që kishte marrë prej tij, dhe i zgjati një pako të vogël të mbështjellë dhe një stilolaps. I shpjegoi se aty i kishte ruajtur një copë byreku, që e ëma ia kishte bërë enkas ngaqë i pëlqente shumë, dhe atë stilolaps që i kujtonte atë vendin ku ajo do të shkonte ta vizitonte. Ajo ishte ulur një çast, kishte përbajtur lotët, që mund t’ia prishnin paktin e profesionit të saj, dhe me buzëqeshjen e mrekullueshme të djaloshit, e kishte ndërtuar ditën e saj. Ditë e ditë më pas, e kthente kokën nga flegra e asaj dhome ku tani hynin e dilnin fëmijë të tjerë, të imtë, pa mjekër, dhe e zinte malli për atë muzikë të çuditshme që vinte nga ajo dhomë. Që i bëhej se vinte ende.
Nata u bë edhe më natë. Leoní tërhoqi sendin e kuq dhe e futi në çantën e saj, do ta çonte në shtëpi te gjërat e dashura, që shpesh ruhen deri ditën kur mban frymën. Dhuratë e një shpirti aq të bukur që ishte shfaqur befas si regëtimëz. Ku ishte ai tani? Nuk kishte nga ta dinte, kujtesa teknologjike ishte tani diku tjetër. Ajo kishte kujtesën e saj biologjike plot dritë, dhe kjo i mjaftonte. U ngrit, mori çantën dhe eci kah dalja. Në anë, flegra e dhomës numër 5 ishte e hapur, nga brenda vinte një shndritje e vakët, që ia bënte të lehtë të ecte, të dilte tutje drejt botës.

Tiranë, tetor 2019

Falenderimi për foton: Mente Wester, i cili udhëtoi për në Shqipëri bashkë me Jerin, korrik 2016

 

Nga: Flutura Açka

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s