Horizon (Horizont) – Juljana Mehmeti / Translated into English by Arben Hoti

Poems by Juljana Mehmeti

 

Horizon

I am searching for you in the valley of deer
a snow flake
of the white crystal,
flourishing in the eyelashes of the moon
in that evening,
when the trees were exposing their end dressing
and eyes illuminate in the dark
the effulgence
of a blaze of light
burning slowly.

Walking barefooted
to the virgin lawn
the track of the meeting,
where two lips are touching the life
and getting drunk with the red wine
in two glasses
one color
the lost night, dreaming
outstretched
in crystal waters
crossing the unknown shores
in one sea,
where a crest of a horse dandles the waves
and the sails of boats are lifted up
towards the absent island.

I am searching for you to the nuances of the sky
ionized particles
to a blue mist,
where it remains a tattoo
the scratch from the sun,
felt under the skin
and hasty like that
to the turned cup
with the sounds of a jazz music coming from the old bar
the same ritual
the crazy party
started every evening
dancing with feelings.

The park where the footprints are chasing
our past paces
në një stol in a bench,
where two leaves cross their fate
closer and closer,
same like in the past eon
for the time of the verdure season
collapsed
so painfully
in their lone repose
the choir of runaway birds
coming back abruptly
to a string of violin
thrilled to the vocal
of a muted voice.

I am searching for you
the sleepy beauty of dusk,
where a horizon
the passage of the surrounding world
grizzles in my thoughts,
as a distant illusion
aftertime
lowering the branches of the willow
and with a single touch
refracts the colored prism.

I search for you in meditation
in unknown spellings,
deformed in cracked glasses
reappeared shape in the faded longing
and I find you
somewhere in the deepness of myself
drawn towards me,
as always
with the sincere smile.

@ julja

 

Horizont

Të kërkoj në luginën e drerëve
fjollës borë
kristalit të bardhë,
bulëzuar në qerpikë të Hënës
asaj mbrëmje,
ku pemët zhvishnin të fundit veshje
e sytë ndriçonin nëpër natë
rrëzëllimin
e një flakëz drite
që digjej ngadalë.

Ecur këmbëzbathur
lëndinës së virgjër
gjurmës takim,
ku dy buzë prekin jetën
e dehen të kuqes verë
në dy gota
një ngjyrë
natës së përhumbur në ëndërrime
shtrirë
në ujëra të kristalta
përshkuar brigjeve të panjohura
në një det,
që valët përkund në krifë kuajsh
e velat e anijeve ngre
drejt ishullit të munguar.

Të kërkoj nuancave të qiellit
grimcave të jonizuara
në një tis blu,
ku mbetet tatuazh
gërvishja e diellit,
ndjerë nën lëkurë
e ashtu rrëmbyer
kupës së kthyer
nën tingujt e një xhazi që vjen nga bari i vjetër
ritualit të njëjtë
festës së çmendur
nisur për çdo mbrëmje
vallëzuar ndjenjës.

Parkut ndjek gjurmët
e hapave tanë të dikurshëm
në një stol,
ky dy gjethe kryqëzojnë fatin
pranë e pranë,
si në të fundit amshim
për kohën e stinës së blerimit
e rrëzuar
kaq dhimbshëm
në të vetmen prehje të tyre
korit të shpesëve arratisur
ardhur papritur
në një tel violine
drithëruar timbrit
të një zëri që s’ ndihet.

Të kërkoj
bukurisë së fjetur të muzgjeve,
kur një horizont
pasazh i botës që rrethon
thinjet në mendimet e mia,
si iluzion i largët
paskohë
që degët e shelgut përkul
e në një prekje të vetme
përthyen prizmin ngjyrë.

Të kërkoj meditimit
në gërmëzime të panjohura ,
që shformësohen xhamave të grisur
trajtës së rishfaqur në mallin e tretur
e të gjej
diku në thellësi të vetes
avitur drejt meje,
si përherë
buzëqeshjes së çelur.

@ julja

 

Translated into English by Arben Hoti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s