Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta
 
 
***
 
I vogli jém prej vese,
a mos ke harrue se vijmë prej një bote të dhunshme,
ku asgja nuk ásht e bukur,
veç zogjve të lumtun në qiej t’plagosun.
Rrushi hala nuk ásht pjekë.
Prej kohës së Ezopit
dhelpna t’páknaquna ka,
rrugës e bri mureve.
Ti je i dëshpêruem my love?
Kam ecë në rrugë të vështira,
pak si Ajkunë, pak má shumê si Tamarë,
shkodrane prej Begajve,
lodhun n’trup e n’shpirt.
Ná t’çmendunat e tua flejmë spitaleve
pa mjek, pa shpresë.
M’lén në vuejtjen téme të thellë e delikate,
varun në boshtin e anijes së Rembosë.
 
Ty burrë i përveçëm
të ka hije trembja.
Trembesh si burrë që s’do lotë,
s’do trishtim,
sall xhelozia s’të ka hije,
të bán të errët si fyt prroni.
Me fjetë me mue dalin boll vullnetarë,
çështje “detyre”.
Ti që mbytesh n’mue je tjetër.
S’të mbesin në fyt yjet as xixëllonjat,
i fut në gjak me zjerm e dritë bashkë.
Ti s’je burrë jo.
Je shpirt!!
Je bosht që m’gjuen jashtë orbite,
ndez e shkim planetin tém si ta dojë qejfi.
Kështjellën e përmbysun
má ngre deri në zemër të tokës.
Me flokë e gjinj në ajër luej hopthi si Rozafë e çlirueme.
Të due u báfsh copë e grimë
u shpërbafsh në mijëra atome mrenda meje,
t’u shkriftë dielli në zemër!
Tuj u márrë n’gji
u shofshim në oqean,
u lagshim deri në palcë.
Tash jam e rritun,
nuk më kapin ethe trupi,
i kam nën kontroll ndjesitë.
Marr formë në trupin tánd,
si uji në enë,
oqean në një kromozom.
Mbetsh gjallë deri në vjeshtë,
me m’márrë në ajër,
e me ndejtë pezull mbi dheun e pistë.
Fëmijë i trembun me gjuhë vullkanike,
drue se n’mue ásht má shumë prej teje se e jémja…
 
 
 
***
 
Natë…
As zogj, as yje.
S’po rrihet pá ty u djegsh n’zjerm
si krande të thata
mbi dërrasë t’krahnorit tém!
U báfsh hi!
Kam me ta shpërnda hinin ndër yj’
të báhen má t’bukur e t’lindin yje të vogla si sy lulesh.
Unë si në krye të herës,
dhelpën shkretine me shpirt të butë zogjsh,
bijë e gjarpnit e diellit,
mbesë e Shasit ilir,
rosa e vogël e pellgjeve të syve të tu.
Zánë e vogël që kndon e shkon,
me kursye nji tjetër plagë.
Loti yt përvëlues,
duhi,
stuhi,
mot i ashpër zemrash.
Po të puthi e po shkoj.
Të kam këtu në një muze aromash
që m’dalin prej trupit
mbushun epshe t’nënshtrueme
si kuaj të plagosun në një Waterlo të trishtë
refuzimesh e ikjesh të befta.
Ndoshta e pushkatoj veten,
askush s’ka të drejtë me u ngjitë
nëse bjen ti…
 
 
 
BURRË I BUKUR
 
S’kam me të dvetë kurrë, pse heshte gjatë.
Hesht se kështu më djeg má fort!
Gjithmonë me yje s’flitet,
kanë turrin e vet.
Anës Bunës jam,
prej kuarci e bore
me zemrën plot limfë dashnie…
E vështirë me u hupë.
Askush nuk din má mirë se ti
si bjen dielli mbi kala,
qysh kalëron fjalëve kjo butësi kërcënuese.
E shtrime bri Rozafës,
të dyja nji sy, nji dorë e nji gji jashtë.
S’ka varrmihës që m’i merr masat e trupit,
duhet vorr i sigurisë së naltë tip alkatraz…
nuk m’mbjen gozhda e kryqit të askujt.
Udhës takoj njerëz të dhunshëm…
Vijnë me má puthë arkmortin.
Më marrin në pyetje,
m’torturojnë për romancë të paligjshme.
Gra si unë
prej yjesh e gjarpnijsh,
e kapërcejnë lehtë ferrin.
 
Pak dashni m’duhet
me u nisë me ulërima galaktikave,
me pushue n’krahnorin tánd limer ofshamash
me Prada e rrëshinë pishe,
me ujqën t’pushkatuem.
Fëmijë bjeshkësh e vikingësh,
báj se zemërohem e bie pik’
mbi të njejtën degë.
 
Ti i ke fajet!
S’më lidhe lakut
më m’rritë tuj m’puthë.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s