Shelg pikëllues / Poezi nga Alma Braja

Poezi nga Alma Braja
 
 
Shelg pikëllues
 
Ikën njeriu zonjë,
ikën kur qiejt hapen e përpijnë ujra.
Përpijnë dete e lumenj,
nektarin e luleve përpijnë.
Ikën njeriu e pas nuk lë gjë.
Ikën!
Rritet njeriu, rritet e rrënjë lëshon,
e degë të shumta krijohen e rëndohen.
Zonjë e ke parë shelgun pikëllues?
Degët i ka së poshtmi.
Shikon qiejt në pasqyrim e vjen një ditë e thahet.
Ikën njeriu zonjë, kur qiejt hapen e përpijnë ujra.
E i themi njëri tjetrit:
“Na ishte njëherë, një shelg pikëllues…”
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s