Poezi nga Hana Xhihani

Poezi nga Hana Xhihani

 

QËNDISMA E NËNËS SIME

Një drithërimë e zgjatur shpirti,
thurur me fije të gjyrmyshtë,
qëndisma e nënës sime
në këmishën e vjetër të babait.

Ju luta kohës
mos t’ ia humbë ngjyrat
kësaj qëndisme të moçme,
që frymon ethshëm
në sytë e mi të mallit
dhe zbraz kujtimet e tkurrura
mbi rrudhat e thella të ballit.

Një ujvarë dhimbjesh
në fijet e perit gjyrmysh,
malli i zjarrtë i gruas,
dashuria e dhembshur e nënës,
psherëtima e heshtur e zemrës,
lektisja e mekur e shpirtit,
trajta e mallit të patretur,
qёndisur me dashuri
në këmishën e vjetër.

Qëndisma e nënës sime,
poezi e pambaruar
vargje të stolisur,
dy zemra drithëruar.
Një pikturë e heshtur
me gjyrmysh shumëngjyrësh,
si pranvera me lulet e majit
në këmishën e vjetër të babait.

Ajo qëndismë e heshtur,
si këngë e engjëjve,
s’ më lë kurrë vetmuar,
mat rrezet e syve të mi,
kujtim i përmalluar…

 

***

Për ty vargje do të thur pa ngutje,
do të zgjedh pamjen e shiut në janar,
fshehur nën çadër do të vjedh plot puthje,
t’i vendos si data në kalendar!

 

***

Në qoftë se mund ta prekja qiellin,
përsëri, fjalën dashuri s’ di si do e shprehja,
shtëllungave të reve do t’ia gjeja vendin,
me shkëlqimin e yjeve këtë fjalë do ta dehja!

 

***

Qepallat në gjumë m’u bën’ kataraf
mendimet shkonin edhe më larg.
Nuk gjenin shteg, më mbytën si makth
ëndrrën ma zhveshën, ma vranë nëpër natë.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s