GJASHTË TË VDEKUR NË TELEFONIN TIM / Tregim nga Petrit Ruka

GJASHTË TË VDEKUR NË TELEFONIN TIM

 

Tregim nga Petrit Ruka

Syzet e leximit i kisha harruar në shtëpi e duhet ta mbaja telefonin sa më larg syve për të shquar emrat e miqve të mi, vënë radhë në ekranin e vogël sa një gjethe panje. Mezi i dalloja ashtu turbull si mbrapa një xhami të veshur me avull. Më duhet t’i picërroja sytë fort që t’i dalloja germat, ato milingona të vogla të bezdisshme që bënin emra, pastaj fytyra, fjalë, të qeshura. Bënin njeriun e dashur, pa të cilin kjo mbrëmje e vakët maji mund të ikte kot, në asgjëkund. Ku ta çoja këtë muzg vetëm filli pa një shok të dashur? Kafja, me ato pikla vajore në filxhanin që po ftohej, pa një mik do më ngjante si gjithmonë me syrin e një të vdekuri.
Duhet të thërrisja patjetër një mik që ta mbushte ajrin e rralluar të mërzisë me frymën e tij. Ndaj sipas një zakonit tim, të shpikur ashtu kuturimthi pa pikë kuptimi, vendosa të ish i Zonës V. Miqtë e zonës V. Domethënë një nga shokët e mi të rreshtuar tek kjo germë. E dija nga përvoja, edhe pa e lexuar, që V-ëja binte tek butoni i tetë. Dhe ish e treta në atë tastierë të vogël. Punë e madhe që i kisha harruar syzat e mia me numër dy e gjysmë plus. Mjafton ta shtypja tri herë rresht tastin dhe në ekranin e ndriçuar miqtë e mi me germën V do të vinin me radhë, Valter B, Vasil D, Valbona J, Viktor A, Viktor S… Ashtu bëra. I vura në rresht para syve dhe i kalova një herë poshtë e lart ekranit. Ishin aty të gjithë të mirët e mi, rrinin si një skuadër e ngjeshur ushtarësh dhe bënin para e mbrapa vetëm me një butonth të vogël sa një kokërr shege. Një dromcë e vogël buzëqeshje, e imët sa një pikël qumështi, nga ato që nuk arrijnë dot kurrë deri tek buzët, duhet të kish zbritur tashmë në sytë e mi.
Ndalova tek Viktor-ët. Ata ishin më të shumtët. Tre, katër, pesë… Dhe e gjeta. Po thërras më të dashurin, më të mirin e Viktorëve. Gishti bëri të vetën dhe tani ja, vetëm një zile, dy, tri dhe zëri i dashur që përtej rrugëve, pallateve…
“Oh, falemnderit! Erdha, vëlla, erdha!….“
Zilja binte e binte papushim dhe Viktori nuk po e ngrinte atë dreq telefoni.
Si për ters mua më kish ardhur fraza e parë e shakasë së hidhur në buzë dhe mezi prisja t’ia thoshja:
“Hëm,… Viktor, ku dreqin ishe që s’përgjigjesh. Mos ishe gjë andej një copë herë,… nga të vdekurit?“
E qeshura e mikut me gurgullima dhe përgjigja e tij akoma më e thuktë për të qeshur…
Bënim gjithmonë shaka pa të keq me vdekjen, sipas versionit tonë mistik se po të familjarizohesh me të, ajo doemos mund të na mbante me një lloj hatri duke na i mbushur me vonesë fletëthirrjet…
Zilja acaruese e telefonit vijonte të binte papushim duke u bërë gjithmonë e më nervoze. “Dreq! Ku je, o dreq Viktori? Vendosa për ty e me ty do ta pi sonte kafen. Një kafe me një mik nuk është më një kafe, është një filozofi. (Më duket se këtë kisha lexuar diku në një roman të përkthyer nga japonishtja, por jo për kafen, për çajin. Ah, japonezë dinakë si të gjithë ishullorët e kësaj bote, gjynah që nuk dini të pini kafe. U mungon një nga mrekullitë e botës!…)
“Hajde, Viktor, zgjohu, është radha jote. Është mbrëmja jote dhe pikë.”
Po mërzitesha duke e thirrur kaq gjatë. Befas pata një çast të vogël dyshimi se mos kisha gabuar. E hoqa celularin nga veshi dhe e vura prapë larg, para syve. I mrrola ata sërish deri në dhimbje. Dhe arrita ta shoh qartë e me vemendje emrin në ekran.
O zot! M’u mek fryma. Nuk ishte Viktor S. me të cilin po punonim për një dokumentar, ai që po thërrisja. Ishte Viktori tjetër, mësuesi. Viktor A. Viktori që kishte vdekur tre vjet më parë fare papritur nga zemra…
Ngriva me celular në dorë dhe shihja ashtu vagullimthi sipër emrit rrathët e thirrjes telefonike që vazhdonin të përhapeshin. M’u rrënqeth trupi duke menduar se zilja e kobshme e telefonit po binte atje poshte dheut në varrin e tij dhe m’u err mendja.
”Alo Viktor,…Alo!…Alo, Tori…pse nuk përgjigjesh, or mik?!
Viktori kishte tri vite që kishte ikur për Andej,… në atë botë… Dhe unë… unë nuk isha kujtuar asnjëherë që ta fshija emrin e tij nga lista e telefonit. As që më kishte shkuar ndonjëherë në mendje.
Thirrja e fundit me këtë numër ishte bërë vite më parë nga larg, por pa zërin e tij. Ishte dikush tjetër që lajmëronte kobin.
“Alo, Petrit, po të jap një lajm të rëndë, vëlla,… Viktori ndërroi jetë. Përcjellja bëhet nesër,… ora…”
Unë isha nisur nëpër natë. Dhe kisha qarë herë pas here paq mbi timonin e makinës duke bërë rrugën e gjatë… E kisha edhe më lehtë se ish errësirë e nuk të bezdiste asnjë sy njeriu nëpër rrugë.
Kohët e fundit qaja për hiçmosgjë dhe kisha filluar t’ia hidhja fajin moshës e zemrës. Si shumë ishte zbutur qaramania ime… I jepja makinës gaz me inat duke kujtuar ato mijëra orë shokërie në atë shkollën e largët malore, ku ne ishim mësues të rinj. Të rinj dhe të bukur si të gjithë njëzetë e tre vjeçarët. O zot sa më kish dashur ai njeri…
Viktori im i dashur. Ai më i ëmbli, gazmori, poeti, shpirti i njeriut që përgjërohej për mua.
Po ja, më në fund kish vdekur. Doktorët i patën zbuluar një vrimë në zemër dy muaj përpara se të vdiste dhe Viktori kishte shkuar për andej. Një vrimë në zemër! Kish jetuar me të dyzet e ca vite, pa e ditur se ajo vrimë e kuqe, e etur, tërhiqte si vrimat kozmike dashuritë dhe dhimbjet e kësaj bote. Aty, përmes saj pata kaluar edhe unë… Dhe kushedi se në cilën parajsë të tijën, të krijuar veçmas për mua kisha rënë… Ah, more Viktor!… Ah more, vëlla i shtrenjtë!…
Sot,… ja sot, pa e ditur se si dhe pse e kisha marrë përsëri në telefon. Ndoshta nga që më kishte marrë shumë malli.
Mbase nuk ishte një gabim dhe kaq. Përse nuk e kisha fshirë nga të gjallët? Thjesht kisha harruar?!
Po më merrej fryma dhe në kokë më ngatërrohen e më bëhen lëmsh qindra copëra imazhesh të tij, copëra zërash, gjestesh, të qeshurash, fjalish të ndërprera, kthime kokash, shënime, pjata makaronash që ai i gatuante edhe për mua në dhomën e akullt të atij fshatit të vogël mbi një stufë llamarine,… dëbora, dashuriatona të çmendur për Elsën dhe Likën, mësueset në fshatin fqinjë, flirtet me to buzë rezervuarëve të kooperativave ku bënte më fresk në netët e verës, dyshekët e dashurisë me degë fieri erëpjekur, vargjet e nxehtë për të,…
Përpiqem t’i kthjelloj tërë këto mendje me aq sa kam mundësi. Por bëhem gjithmonë e më lëmsh. Viktori më “sulmon” me shenja të lashta nga të gjitha anët. Me gjithçka të tijën që është ngjitur pas rrashtës së kokës në trurin tim. Nuk më lë asnjë çast të ftillohem. Me pushtetin dhe të drejtën e të vdekurit që rri dhe ecën gjithmonë një hap para të gjallit.
O Zot! I kisha telefonuar një të vdekuri. Kisha kërkuar të lidhesha me një njeri që ishte poshtë baltës së dheut, me një shpirt që kushedi se ku endet. Një shpirti, që mbase edhe e dëgjonte thirrjen time, por nuk përgjigjej dot, nuk mundej dhe kaq.
“Të dëgjoj, miku im, po jam shumë larg. Të falënderoj shumë që më thirre, por nuk mund të vij. E di që do ta pish vetëm atë kafe të hidhur vetmie, po nuk kam se çfarë të të bëj. Sa do të doja të vija për të dëgjuar ç’poezi ke shkruar kohët e fundit… Të dua shumë,…shumë…”

”Të dëgjoj e qaj me lot
po jam thellë e nuk dal dot,”

mbante iso në tru një këngë popullore pas mendimeve të mia.

Eeee eee – eeee… nga pas isoja dhe era vajtuese në kokë.

Hë, pra?! Përse nuk e kisha fshirë emrin e tij?
Nuk ishte thjesht një rastësi. Sa e sa herë e pata kontrolluar telefonin për të korrigjuar një emër, për të modifikuar një numër. Me siguri duhet ta kem parë edhe emrin e tij, po nuk kisha reaguar. Paskam bërë sikur nuk e kisha vënë re, ia kisha hedhur vetes. Më ishte bllokuar telefoni së paku dy a tri herë, sepse nuk e mbaja mend kodin e tij, e kisha humbur atë dreq numri të shpifur. (Kemi kaq shumë numra në kokë sa na është bërë jeta shifër dhe vetëm atë, numrin e parcelës përkatëse të varrezës ku do të vemi herët a vonë, nuk e dimë
akoma. Vetëm atë nuk dimë… )
Pata shkuar tek servisi i celularëve, e kisha lënë fare pa kod. E ç’më duhej një aparat i sekretuar? Pastaj kisha ndërruar “semensin” tim model i vjetër gërdallë me një më të mirë e më të vogël. Dhe e kisha mbartur Viktorin e vdekur në aparatin e ri, ashtu siç mbartet një arkivol nga varrezat e vjetra në një të re. Në një arkivol të vogël të kauçuktë, madje më të vogël, sa një mikroçip elektronik. Pra e kisha marrë me vete ashtu të vdekur kudo nëpër Shqipëri, madje edhe më tej kur kisha udhëtuar nëpër botë, deri në Amerikë, e kisha shëtitur nëpër Manhattan-in e tmerrshëm, kisha fjetur afër qiellit me të në kullën e Hotelit Kimberly. Madje më tej, në Indi, kur pata shkuar për të xhiruar një dokumentar për Nënë Terezën. Isha përkulur me Viktorin mbi varrin e saj të thjeshtë atje në Kalkutën e largët, brenda godinës së vogël të Misionit të saj të madh. Sikur ta kisha ditur atë vrimën në zemrën e Viktorit do t’i kisha rënë në gjunjë e do t’i isha lutur duke u dridhur edhe Nënës që të përpiqej për ta mbyllur atë vrimë….
Kudo. Kudo e paskam marrë si një hamall me vete. Të futur në xhepat e xhaketave, palltove, xhupave të punës, çantat e supit, atë dorës.
Përse e kisha bërë këtë gjë?
Ishte një rastësi apo nuk mund të bëja pa të. Ishim lidhur për jetë a vdekje, unë i gjalli dhe ai i vdekuri, si në një simbiozë të pashpjegueshme. Mbase nuk ecja dot drejt pa të. Mbase nuk e mbaja dot ekuilibrin e trupit pa peshën e tij.
Po më çahej koka nga gjithë këto mendime të frikshme, gjithë ankth. Kohët e fundit kisha filluar të merresha si shumë me të vdekurit dhe nuk e paskam vënë re, deri ditën që një mik më pati lexuar librin e fundit dhe më kujtoi se sikur po e teproja me të ikurit matanë. “Çfarë dreqin ke, o njeri?! Si shumë merresh me ta… Kërkon t’i marrësh me të mirë?! Leri rehat në punët e tyre të vdekurit e shkretë!”
U çudita që nuk e kisha pikasur këtë. U habita krejt sepse ishte e vërtetë. Dhe ja, tani, e njëjta gjë. Përsëri po merresha me ta.
Doja ta ndaloja këtë tmerr, doja të mos mendoja më për Viktorin. Më fal Viktor i dashur. Por mjaft më!… Ti e di… I gjalli me të gjallin, i vdekuri me të vdek….
Po ec e ndaloje mendjen që hazdiset si mushkë e tërbuar.
“Zot i madh, po ti me siguri i ke dërguar mesazhe urimi për Krishtlindje?! “
Po! Me siguri i kisha dërguar. Sepse prej rutinës ua nisja të gjithë emrave të rreshtuar në kujtesën e aparatit,.. me një komandë të përgjithshme. “Gëzuar miku im, Krishtlindjet!” Të gjithëve. Ia kisha uruar edhe atij si gjithë të tjerëve Pashkët, lajmërimin për promovimin e filmit tim të fundit. Dhe kushedi mbase edhe ndonjë strofë të trishtuar poezie, siç bëja ndonjëherë me më të dashurit e mi.
Shkurt; Viktori kishte pasur statusin e përkëdhelur të të gjallëve. Viktori edhe i vdekur vijonte të jetonte me mua njësoj si më parë. E po kjo nuk kish se si të ishte thjesht një rastësi.
Si na qenka kjo thjesht një rastësi?!
Dhe me që e ndjeja veten si gjysmë të marrë, nuk e di ç’pata, thashë ta çoja lajthitjen time deri në fund. Ndoshta… nga që… e besova një sekondë se edhe mund të flis…ja… Zot, Çoje deri në fund lajthitjen e sotme, ndryshe nuk del dot prej saj. E afrova telefonin që ende ishte në thirrjen automatike të përsëritur tek veshi dhe… u drodha deri në palcë.
Një frymëmarrje….Po, një frymëmarrje e rënduar njeriu. Një frymë që mezi gjente rrugë përmes mushkërive, ca mushkërive që kërcisnin sikur thyheshin dërrasa të kalbura. Nuk po më bënin veshët,… ishte e vërtetë… Nuk isha çmendur! As në ëndërr nuk isha… Jo! Ja, po e dalloja tavanin, karriget, atë vajzën e bukur që rrinte përtej banakut të kafes verore…
Po të kishte vazhduar edhe pak mbase do të kisha pësuar ndonjë atak. Po që nga përtej botes, në kufjen e vogël erdhi një zë gruaje: “Alo!…Alo!…
E njoha për të njëqindën e sekondës atë zë që vuante nga astma e vjetër, zërin e nënës plakë të Viktorit që kishte zënë shtratin prej vitesh. Pashë me sytë e mendjes fytyrën e saj të zbehtë, rrudhat, thinjat, shallin e saj të zi. E u hutova më keq nga që u çorodita fare, nga që deri në grykë më kishin ardhur të qarta një nga një fjalët e përçudshme:
“Ah, jo, mama, më fal,… po kërkoja… Viktorin…”
“Më fal,… po ashtu më ndodhi… u ngatërrova,… po kërkoja… Më fal, të lutem mamaja e Viktorit!”
Sikur t’i kisha nxjerrë nga goja këto fjalë ajo do të brofte në këmbë si mëma e Kostandinit të vogëlith në legjendën e famshme.

”Zonja Mëmë u ngrit në këmbë!”

I kujt poeti të madh të Shqipërisë ishte ky varg i mrekullueshëm?!
E mbylla telefonin si i ndërkryer dhe ndjeva që po më digjte lëkura e fytyrës në ballë, rreth tëmthave. Me siguri kishte vërshuar aty gjaku, ashtu siç bën gjithmonë ai prej turpit a tmerrit. Fryhet dhe bën përpara pa ditur ku të gjejë një dalje.
Mjaft i thashë vetes, mjaft! Mjaft se do çmendesh, o i marrë! Dhe kërkova shpëtim me një veprim kuturu. Ngrita dorën të thërrisja vajzën e barit që shërbente. Porosita një kafe tjetër se e para ishte ftohur.
– Po ju se kini pirë këtë, Zotëri, – tha vajza e bukur. Unë mund t’jua ngroh…
Isha klient i vjetër aty dhe vajza me pak përskuqje e kishte marrë guximin të ma kujtonte…
“Jo, dua një tjetër, kjo ishte kafja që duhet të pija me Viktorin…”
Edhe pse nuk ia thashë fjalinë, në kokë e kisha bërë gati menjëherë pas ndërhyrjes së saj.
Si e zënë në faj ajo nuk e mori kafen e parë, u nis të më sjellë një tjetër.
“Me cilin të vdekur do ta pija kafen e dytë?!”
Dhe si për ta çuar deri në fund fandaksjen time hapa instiktivisht celularin. I vura në rresht me vrap emrat e mi të dashur tre e nga katër në ekranin e vogël me ndriçim të zbehtë si një dritërim ëndrre. Dhe gjeta të dytin,… të tretin…
Ishin gjashtë.
Gjashtë të vdekur në celularin tim…
….

Kanë kaluar kaq vite që kur e shkrova këtë natën e Viktorit… Si një tregimth të vogël sa për vete. Por pas kaq vitesh thashë t’ua rrëfeja edhe juve këtë histori.
Dhe e dini pse? Për t’ju bërë një pyetje të vetme. Një të vetme. Sapo ta mbaroni së lexuar hapni telefonat tuaj dhe shihni sa të vdekur kini aty.
Sa të vdekur kini?
Mos ju dukem gjë i lajthitur, ë?!
Mbase! Por hapeni aparatin tuaj të vogël dhe do të shikoni që i kini aty! Jam i bindur që i kini patjetër! Mos u çudisni që kini harruar t’i fshini. Nuk keni harruar, jo! Ua them unë! Nuk kini mundur. Dhe as mos u përpiqni të shtypni mbi ta butonin e komandës: “fshij!”
Nuk mundeni!
Nuk është shpikur akoma asnjë aparat elektronik dhe asnjë shkencë e fandaksur që mund t’i fshijë!
Nga që mendja e njeriut…
Prit! Sikur po bie prapë një zile e largët…
Alo, Viktor!…

Tiranë, vjeshtë, 2003

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s