Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta

 

***

Me lule të erdha në varrim,
kur vdiqe.
Ndejta larg ceremonisë,
si fëmijë që përcjellësit nuk ia kanë dhánë dorën.
Gjallë hyne n’dhé,
me shpresën se ke me mbi n’pranverë
i mbuluem me lule për shirat e vjeshtës.
Deshta me u hedh prej ballkoni,
e kam n’kat të pestë afër dritës.
Nuk maj mend e vrava veten a jo…
Vdekjen e rrugën për hanë i báj lojë gjithmonë.
Ti ndejte aq sa e kreve dënimin për mungesē kurajoje.
Dy stinë erdhe si pranverë,
me u plakë bukur n’gji tém.
Mbahesh me kujtime si të miat.
E çmenduna e kuarcit,
të shndërroi n’dashnor
kur po përgatitshe testamentin.
M’duaj dhe pak!
Edhe zogjtë gabojnë…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s