Poezi nga Rita Hoxha

Poezi nga Rita Hoxha
 
 
Humbje
 
Kokën ulur nga dhimbja
sytë larë nga pika e lotit
e përqafuam vëllain
si jeta, kur jep shpirt para Zotit.
 
Mbi kujtesën e shpirtit e la shikimin
bashkë me shpresën, plot ngjyra
Me bebëzat e syve e piu trishtimin
për pranverën, që s’ do ti qeshi më buza
Na e ule kokën,
si ikja, zvarritur trishtimit përgjithmonë!!!
E puthëm vëllain
Me prush malli, e zemrën…. plagë!!!
 
 
 
Ndodh…
 
Perënditë shikojnë
çfarë ndodh me ne përditë
lajmet, si triumfi deformimit njerëzor
gjer në egërsi
dhe fasada që rrëzëllojnë, Lindje e Perëndim.
 
Krahat kanë hapur qytete të tëra
presin me ta dhe mjerimin e tyre
varfërinë në trup e shpirt
e pas duarve që stërgjatën lëmoshë
godasin pa mëshirë humanizmin njerëzor.
 
Vallë kush është ky ?
nga çfarë porte ferri ka zbritur në tokë?
Psherëtimë…
dhe refugjatë, që nuk njohin kufij lirie.
 
Shajnë perënditë.
Mallkojnë e përbuzin dhe veten.
Vijnë si pjellë e dashurisë hyjnore
e largohen si vemje që i kanë rënduar tokës.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s