Poezi nga Lumo Kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi

 

ETYD VJESHTE

Erdhën në qejf vetëtimat
(Dhe gurët dehen nga mushti në vjeshtë)
Rrëketë kullotin në bokërrima
e shpesh për sinoret grinden retë.
Kazanët përmbi prush kërkojnë të bëhen trima,
Llullaja kërkon lotin e vet.

 

MOS E VAJTO!

Të gjorin që dheu e mori me vete,
mos e vajto!
Ti që ia shtove më tepër ca derte,
mos e vajto!
Ti që zemrën ia pike, ia trete,
mos e vajto!
Ti që në qafe i lidhe gurin,
mos e vajto!
Ti që në kurriz i vure veç drurin,
mos e vajto!
Ti që në jetë s’ i ktheve kusurin,
mos e vajto!
Vdekjen e ndershme që përlot dhe burrin,
mos e lëndo!

 

Mos më thirr!

Aty ku gëzimi nuk ka emër,
mos më thirr!
Aty ku bukuria nuk është femër,
mos më thirr!
Aty ku zemra nuk është zemër,
mos më thirr!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s