What are you doing now? ( Wat ben je nu aan het doen?) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
What are you doing now?
 
– a poem a day
– keeps the doctor away
 
Don’t tell too much. You get questions and even more
questions. The answers will fill themselves with doubtful reservations
and rarely lead to new insights. Don’t tell too much
and don’t talk too much. Your words go in all directions and
only the butterfly man or butterfly woman will catch them
in their valuable intentions.
 
Sometimes you just have to say something. It’s that paper
is the most patient listener. Paper is silent,
absorbs and records and confidence is a safe place there.
Nobody will do nasty things to paper and that is really
the best that can happen to you.
 
So it’s best not to tell too many things. What you certainly don’t
say is that you have or have had a man who
was a businessman. That’s so boring and one-sided that nobody
likes to hear this. However, I tell you this in the hope that I will not hear back
that you also have, had, a partner, husband, who has been in the
turmoil of business affairs. So boring, so tedious boring.
 
First of all he introduced me to the world map. And the places
where he had lived, worked, stayed for a long time and that was a.o.
Indonesia, Australia, Switzerland and Italy. And, of course, this country.
He then explained what he was doing in China, where he often had to go,
especially the interior, Japan, Thailand, Philippines, Iran, Syria, Lebanon.
To summarize all that, he sat down on the edge of his chair.
 
He had many stopovers in India. On the way back home. Then he really went
sprinkling around with his money. He shook -in all neighbourhoods of big cities-
everything empty out of taxi windows, bags of dollars that were left overs of his
travel allowance and children picked up from the street. He surely did not bring
it back to the head office in Utrecht. I thought it was a great story.
 
What are you doing? I asked when he took his coat from the coat rack. I heard
him talking Italian fluently on the phone. I have to go to Schiphol VIP room
for a deal with an Italian. Everything under Milan is mafia (mob), – he told me
before he closed the door. He could leave his attaché briefcase and pen at home.
Italians do not sign contracts. Everything orally. A word is a word. Promise, promise.
 
 
 
Wat ben je nu aan het doen?
 
– a poem a day
– keeps the doctor away
 
Vertel niet teveel. Je krijgt vragen en nog meer
vragen. De antwoorden zullen zich vullen met bedenkingen
en zullen zelden leiden tot nieuwe inzichten. Vertel niet teveel
en praat niet teveel. Je woorden gaan alle richtingen uit
en alleen de vlinderman of vlindervrouw zal ze opvangen
in hun waardevolle bedoelingen.
 
Soms moet je gewoon iets kwijt. Het is dat het papier
de meest geduldige luisteraar is. Papier zwijgt,
absorbeert en legt vast en vertrouwen ligt er veilig,
opgeslagen. Niemand doet het papier wat en dat is echt
het best wat je kan overkomen.
 
Dus teveel dingen kun je beter niet vertellen. Wat je zeker niet
moet vertellen is dat je een man hebt, of hebt gehad, die
zakenman was. Dat komt zo verveeld en eenzijdig over dat niemand
het wil weten. Toch vertel ik dit in de hoop dat ik niet terug te
horen krijg dat jij ook een partner, man, hebt, hebt gehad, die zich in de
woelingen van het zakenleven begaf. Zo saai, zo ontzettend saai.
 
Allereerst liet hij mij kennismaken met de wereldkaart. En de plekken
waar hij had gewoond, gewerkt, langere tijd verbleef en dat was o.a.
Indonesië, Australië, Zwitserland en Italië. En natuurlijk dit land.
Vervolgens vertelde hij wat hij deed in China, waar hij vaak naartoe moest,
vooral de binnenlanden, Japan, Thailand, Filipijnen, Iran, Syrië, Libanon.
Om dat samen te vatten ging hij op de punt zitten van zijn stoel.
 
Vele tussenlandingen had hij in India. Op de terugweg naar huis. Dan ging
hij echt strooien met geld. In alle wijken van grote steden schudde hij
alles leeg vanuit taxi ramen, zakken met dollars die overgebleven waren van de
reiskostenvergoeding en kinderen opraapten van straat. Dat bracht hij alvast
niet terug naar het hoofdkantoor in Utrecht. Ik vond het een geweldig verhaal.
 
Wat doe je? vroeg ik toen hij zijn jas pakte van de kapstok. Ik had hem vloeiend
Italiaans door de telefoon horen praten. Ik moet naar Schiphol VIP room
voor een deal met een Italiaan. Alles wat onder Milaan zit is maffia, – liet hij mij nog
weten voordat hij de deur dichttrok. Zijn attaché koffertje en pen kon hij thuislaten.
Italianen tekenen geen contracten. Alles mondeling. Een woord is een woord. Belofte.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s